ก่อนถึงวันที่จะต้องกลับไปเดินทางไกลที่เนปาลอีกครั้ง เป็นห้วงเวลาที่ผมต้องอยู่กับตัวเอง จัดข้าวของ และเตรียมความคิด เตรียมจิตใจของตัวเองให้มากๆ ระลึกถึงวันคืนและประสบการณ์ที่เคยผ่านมา บางครั้ง บทเรียนที่ทรงพลังที่สุด ไม่ได้เป็นประโยคยาวๆ หรือทฤษฎีที่ซับซ้อน แต่อาจมาในรูปแบบของคำสั้นๆ ที่ฟังดูธรรมดามากๆ อย่างคำว่า “Bistari, Bistari” ซึ่งในภาษาเนปาลที่ ว่า “ช้าๆ” หรือ “ค่อยเป็นค่อยไป”...
คำถาม: ถ้าเราเผชิญการเหนื่อยล้า หรือความรู้สึกอะไรก็ตาม ระหว่างเดินทาง เราจะใช้เครื่องมือใดตรวจสอบได้บ้างว่าการเดินทางครั้งนี้ของเรา มีการเรียนรู้ภายในอะไรบ้างไหม
ผมดูคลิปนี้ครั้งแรก น่ารักมาก ทำให้คิดถึงช่วงเริ่มหัดเที่ยวใหม่ๆ พบโลกใหม่ ตื่นเต้น สนุก แต่ก็น่ากลัว จนถึงวันหนึ่ง ผมพบว่า ความกลัวเริ่มหายไป และเปลี่ยนเป็นความท้าทาย.. ผมได้เข้าใจว่า ความกลัวกับความท้าทายนั้น แท้จริงแล้วห่างกันเพียงเส้นบางๆ ถ้าเราเจออุปสรรค เราไม่สู้ เรายอมแพ้ ความกลัวก็จะครอบงำเรา กลับกัน ถ้าเราสนุกที่จะแก้ปัญหา...
ลังเลอยู่นานว่าจะตั้งชื่อกระทู้แบบนี้ดีไหม ดูล่อเป้ามาก เลยวงเล็บสักหน่อยว่าเสียวเพราะอะไรบ้าง ฮ่าๆ กระทู้นี้เล่าสั้นๆ แต่หนักรูปก็แล้วกันนะครับ เป็นการไปกระบี่ที่ไม่เที่ยวทะเลครั้งแรกของผม และตื่นเต้นแปลกใหม่ที่สุดละเพราะปกติจะไปเกาะ และสระมรกต แต่เป้าหมายของผมในครั้งนี้ (ที่มีแค่วันเดียว) คือ ไปปีนเขาหงอนนาค ไต่หน้าผาที่ไร่เลย์ และโรยตัวลงจากถ้ำที่อ่าวนาง ทริปนี้มีพี่ขาลุยคนหนึ่งเป็นตัวตั้งตัวตีอยากไปลอง โพสชวนๆกันในเฟสบุ๊คแป๊บเดียว ก็ได้สมาชิกมา 10 คน ทั้งชาย...
เข้าสู่หน้าฝนทีไร หาที่เที่ยวย๊ากยาก มีแต่คนเข้ามาถามว่าจะไปไหนดี ทะเลก็มีมรสุม ป่าก็อันตราย จะเหลือตัวเลือกก็คือ ถ้ำ น้ำตก ล่องแก่ง แต่คนที่ถามผมมักจะเป็นสาวๆ (อะแฮ่ม) หรือไม่ก็ไม่ใช่ขาลุยเท่าไรนัก ดังนั้น คงเหลือช้อยเดียวคือ น้ำตก เพราะมีครบ 3ส เลยครับ สวย สะดวก สบาย และที่จะแนะนำในโพสนี้คือสุดยอดน้ำตกของไทย “น้ำตกทีลอซู”...
